Autobahnkirche Baden-Baden
Ik wil zitten, zwijgen en horen wat jou beweegt, hoe je spreekt via
de zwartgeblakerde gestaltes rond het doopvont in een halo van
avondrood. Glasinlood vlamt op in deze tempel te warm voor de
tijd van het jaar. Buiten is een barbecue aan de gang, het rokende
morse aan reizigers: hier is het goed toeven. Pleisterplaats van
passanten, schuilkelder voor hedendaagse ruis waar de vrije loop
aan gemotoriseerde gedachten. Afslag gemist omdat vader wilde
bidden en ik de ridders eruit pikken. Er is alleen de last van het
ogenblik, de zwaarte van het verdrinken en worstelend naar adem
happen. Sint Christofoor ging op pad met een staf van dwarrelend
blad om te verwaaien en te zaaien in dwaalharten. Zie het onder ogen:
je bent hier al te lang. Niets wat je bezit is van jou, hooguit
de kilometers op de teller. Niet de gezant op de parkeerplaats, wij
zijn passagiers wier levens loslaten. Laat de volgende stap tot troost zijn,
wantrouw het dralende verwijlen en gedenk dat handen geen schietgebed
vasthouden maar zich openen in wensdenken.
Afterparty
De feesten zijn voorbij en ik loop weer in mezelf te praten.
Geen kater, want ik deed niet mee. O, ik was er met heel
mijn rammelende verstand en lekkend gemoed van drup
drup bij, onwelriekend in het onderste van de kan of in de
smoezelige hoek van het urinoir waar ik me bedronk aan
bedilzieke waarheden en beschonken dwaasheden. IJdeltuiterij
in lachspiegels, de vette breedbekken in de vijver, het dunne
geluk van het hier en nu terwijl over de eeuwigheid wordt
gezwegen. Waardering wordt in deciliters gemeten, in ieder
rondje ligt een belofte voor één nacht. Wie houdt de wacht?
De herders slapen hun roes uit, de koningsgarde opgedoekt.
Ik laat hoog op mijn zetel de zieltogenden passeren, vink met
een mes de voors en tegens aan, streep ze af in de toog. Ik wil
geen jongen, ik wil jou als oude man met wie ik tot in lengte
van mijn dagen verder leven kan. Jouw evenbeeld, of die ander
die jij nooit kon zijn maar die ergens buiten de discobol is.
De grafdelver
Hij is vijftigplus en delft nog maar sinds kort bij wijze van zetje voor
een nieuwe loopbaan. Daarvoor zat hij in de koelkasten, dus aan koude
lijven en stijf vlees reeds gewend. Hij werkt in een ander perspectief
de diepte in en hemelhoog scheppend. In het crematorium begon hij
weer te voelen, al zijn doelen gingen op de schop, zijn carrière naar
de kelder, de kantoortuin op slot, de ratrace uit de bocht. Bleef het
vreemde serene dat je hebt als je een dierbare verliest maar een
stukje van jezelf terugvindt. Hij stuitte op de spil van de zingeving,
de sleutel tot de onderwereld, de obol voor de veerman. Portier voor
het openen en sluiten van de grafkelder, grendel op de nis van het
columbarium, brenger van de laatste groet aan de strooibus. Altijd
representatief in zwart kostuum. Na verloop van tijd kromt hij zich meer
en meer om de spade, laat zijn veren staan en krast tegeltjeswijsheden.
Zijn goed gevulde takenpakket maakt hem noest, weer en wind vlijen
zich in de voren van zijn knoestige huid. Hij leeft lang genoeg om de
botten naar de knekelput te brengen. Tenzij ze te diep in zijn aarde liggen.
De weduwe
Onzichtbaarheid als sluier 2.0, doorzichtigheid is het nieuwe
weduwenschap. Op de desgewenste momenten knip ik de zon
aan en wentel me in de warmte die ik me alleen nog in een vorig
leven kan voorstellen, van voor de ondergang, voor het graf, voor
de winterse duisternis. Ik simuleer het ontsteken van het licht,
maar jij ziet heus wel het akelig witte clownsgezicht en de
pure parodie. De wereld draait door, ook al wil ik dat die
stil blijft staan op dit ene langgerekte moment. Je moet maar
beter binnen blijven, zeggen ze, zoveel waargebeurde treurnis
kunnen wij niet aan. Betreden op eigen risico. Ooit was ik op de
brandstapel beland, met de veraste echtgenoot mee. Nu richten
ze een sterfhut voor ons in waar we van de dood kunnen bekomen.
Vervelend dat we zo bloot zijn voor het oog van jan en alleman.
Als je kleding zwart kunt verven, kan dat met huid en haar dan
ook? De ziel stulpt naar buiten, het is geen gezicht. Ik zou me
ten diepste moeten schamen. De dood spreid je niet tentoon.
Laatste ronde
Nog een laatste glas dat vaas wordt. We willen het lichaam niet
verlaten, we willen niet buiten de muren die we hebben bekleed met
het behang van ons leven. In iedere kamer een diaprojector, op het
beeldscherm de vertellingen met gelukkige afloop, dachten we, en
loze ruimte om de toekomst in te kleuren. Nu kent ons lokaal
alleen nog verleden. Zoals we het karkas met de moed der
wanhoop reanimeren om de goede oude tijd te conserveren! Maar
het dak van onze heilige herberg lekt, het gat in de deur heb je nooit
gerepareerd. Ik blaas mezelf op, vul het zinkende schip met mijn
aanwezigheid in de valse hoop dat er iets beklijft. Dat steen zal
spreken tot toekomstige stamgasten van er was eens, dat de trap
zal kraken in onze naam. Er is een komen dat gretig en niet snel
genoeg en er is een gaan dat tot in lengte van dagen wordt gerekt.
Tot de vaas glas en tenslotte vingerhoed wordt. De wijn is zuur,
het bier verschaald. De nieuwe dag biedt geen enkele soelaas.
Degene die het licht uitdoet mag de vastgoedwaarde bepalen.
Alles laten vieren
Staan we wel genoeg stil bij de kleine overwinningen in het
leven? We moeten leren focussen op de gewone dingen en dan
valt er altijd wel wat te vieren. Juist in deze tijd is dat hard
nodig. Positieve chaos als reden om een avondje dom te feesten.
Eindelijk je bed verschoond of het vuilnis weggebracht? Vraag
een aandachtsmoment en steek het in je zak. Is de kilometerstand
rond, je hond jarig, heb je geld teruggevonden in een oude jas
of draag je verse sokken: groot of klein, niets is te gek. Heb
je bij het opstaan je liefste lach opgezet, slaap je niet meer slecht,
ben je niet meer in de ban van fantomen, schrik je niet meer
wakker van je hartslag, loopt er geen zwarte kater door je dromen,
kijk je niet meer naar iedere aflevering van Medisch Centrum West
tot en met de laatste episode waarin alle personages doodgaan?
Tikt de klok weer richting toekomst en is die niet bij de laatste
ademtocht gestopt? Dek je niet meer voor twee, praat je niet
meer tegen spoken, rol je niet meer zo achteloos naar zijn kant
van het bed en in je eigen wenskuil en bezie je met droge ogen
de kale plekken in je afgeschaalde bestaan? Waan jezelf in een
verliesloze ruimte en juich samen met je lotgenoten om alle triomfen
bij de rouwverwerking. Vier je mijlpaal met een zaal vol ondoden.
Lenteburlesque
Hoop doet leven en dit nieuwe ontwaken ontspruit en spuit je in
het gezicht. Al onze zintuigen tot in de diepste porie geprikkeld,
het groene gif raast door de aderen, bonkende dopamine in de
slapen, sapstromen doen de knoppen opzwellen en openbarsten.
Ontdoe je van winterwol, hijs je in zwart-wit verensmoking,
raah-raah het de kuifeend na. Gorgel op z’n balts en dompel
je als de adder in het zonnebad onder. Inhaleer de vochtige lucht
van mos, de citrusachtige tonen van de Douglasspar en de zoete
kers. Wieg je op het ritme van de ademende grond en lik de
petrichor – het bloed van de goden dat uit de stenen komt – gretig
op. Geef jezelf bloter dan het licht, wees blonder dan de zon.
Stel het verlangen niet uit maar ga de roep van de wildernis
achterna. Knaag aan speenkruid, zet je tanden in de volle maan. Ga
van feest naar feest op elk terras. Neem wat ik heb verbrast. Ik weet
de winter was te lang, maar dit grijs past mij als een oud geworden
kind. De natuur is wreed, vind troost bij hen die het niet overleven.
In opperste staat
Heel het land een garnizoen waarin de richtlijnen voor een
paraatheidsstrategie uiteen worden gezet. Peperdure noodpakketten
aanleggen van noten, blikgroente, gedroogd fruit en havermout, ook
de anti-allergene variant. Uitgerust met zaklamp, kaarsen, lucifers
voor de petroleumlamp of om een djinn in de wonderlamp te ontsteken.
Geruggensteund door de soldaten van Oranje die lekker knallen
met mitrailleur, pistool en antiktankwapen. Vergeet vooral niet de
voorraadkast regelmatig op roestvorming te controleren en voorkom
rufters van holle bolle blikken met gistvorming. De een kiest met
hengel en survivalkit in gestolen boot het ruime sop, de ander doet aan
bunkercocoonen. De een vangt zeewater op om het te reinigen, de
ander gaat aan de wijn als het kraanwater ophoudt te stromen. Eén
ding staat vast: we duiken onder in de verloren tijd. Contant betalen,
kaartlezen, ganzenborden, een postduif vangen, brieven schrijven met
de pen – allemaal vaardigheden die we waren verleerd. Netwerken met
lotgenoten in de bunker. Verduisterde, lange avonden vol gezelligheid.
De heremiet
Ze struint door de leegte van Alaska, slalomt tussen evergreens en
dennen door, schaatst over meren en slaapt onder het mos. Ze is op
de vlucht en ontglipbehendig, want ontsnapt aan bosbranden, menselijke
hand en knellende halsband. Door haar afkomst is ze gehard, gewend
aan het barre buitenleven, soepel zwevend door de witte dagen van
gesprokkel en gescharrel. Daar denken haar belagers anders over met
hun stadse zorgen en angstprotocollen. Die zien overal ontwakende
beren op de weg, krijgen kippenvel van leven onder het vriespunt
en vallen van de horizon af als die niet goud omrand met dodendraad
en rasters is ingekaderd. Ze hebben het beste met haar voor, geluk is
binnen de muren van burelen, in genootschappen en het vastknopen
van alle losse eindjes. De bescherming van in beton gebeitelde regels.
Er wordt een val met cheeseburgers gezet die zij als carnivoor versmaadt.
Ze vermijdt het kijken in koplampen, slaat een donkere vacht om als
camouflage. Zij geeft niet op maar wij ook niet, aldus de speurhonden.
Jackie is niet voor één gat te vangen. Heeft weet van al te strakke halsbanden.
Tinderalert
Hij is de schrik van iedere vrouw: de man die zijn zin met ik
begint, die zijn zelf heeft geschapen, zijn navel tot middelpunt van
het heelal heeft uitgeroepen en de streng tot wurgslang gedresseerd.
Die verliefd op het scherm zijn beeltenis in de digitale vijver heeft
gestileerd. Alleen in zichzelf geïnteresseerd heeft hij zijn act tot
in de puntjes geperfectioneerd om de bakvissen met zijn hengel
binnen te slepen. Hij beheerst de gouden kunstgrepen van de taal,
goochelt met woorden, freewheelt behendig over het dunne koord
tussen binnen handbereik en ongenaakbaar, instemming en afwijzing,
prins op het witte paard en gewone gast van hiernaast, harde bolster
en blanke pit, gladde voorgevel en ruw binnenwerk. Hij trekt aan de
touwtjes, leidt alles in zijn banen en gooit haar terug in zee als ze
te gretig is. Manipuleren wat oprecht en ghosten wat hecht is. Zij wil
het allebei, van man die niet deugt tot beste mannelijke vriendin. Als
hij zijn leven niet betert is hij een hardleerse narcist. Zustergetrouw
verspreidt ze zijn signalement in het zwartboek van de tinderannalen.
Polderheks
Ik beheers het ambacht als geen ander. Zelfvoorzienend uit hobbyisme
en door windmolenstrijd tegen chemicalieën. Hoe leuk is het om je leven
zelf kleur te geven? Ik sluip door bos en beemd, kruip door slootjes
van riet en knip niet teveel, zodat je het niet ziet. Op strooptocht met
kat en hond graai ik fluitekruid weg voor een boterbloemachtige tint,
lisdodde en zwanenbloem voor het appeltjesgroen, het boerenwormkruid
voor mosterdgeel, elzenpropjes voor Rembrandts goud, alleen de
zeeuwszilte rode meekrap is enkel nog gedroogd in een potje te krijgen.
Ik zaai kamille naar hartenlust, verf alpacawol en kweek vlas om te
spinnen. Ook experimenteer ik met jonge berkenbladeren voor het
olijfgroen. Ik verf met wat het land me biedt, pluk met de seizoenen
mee. Puur plantaardig, ook al overleven minerale en dierlijke pigmenten
het langst. Maar ik ben geen Vermeer noch Rembrandt die lapis lazuli,
sinoper, sulfer en cochenille uit alle uithoeken van de Republiek met de
VOC lieten aanrukken. Denk niet aan hoeveel slaven hiervoor hebben
kromgelegen. Liever brouw ik met ingrediënten uit de polder, mijn habitat.
Het nieuwe rood
Gelet op inclusieve eerbiediging en vergroening moet de persoon
met baarmoeder hoognodig verduurzamen. Het katoenen
damesverband, voor haar heel aangenaam omdat het fluweelzacht
aanvoelt, ademt en bloedopslorpend is, maar schadelijk voor plant
en oceaan. Verantwoordelijk voor rioolopstoppingen en CO2
uitstoot. Afval aan een waslijn van negen miljoen kilometer,
dat is twaalf keer op en neer naar de maan en een leven lang
businessclassvluchten naar Rome. Zo laat vrouw onbedoeld
haar toxischbloederige voetafdruk achter. Maar er is soelaas in
de vorm van oma’s herwasbare luier, menstruatieondergoed
als short, heupslip of string, of de menstruatiecup opvouwbaar
als diamant, triangel, tulp, punchdown en origami én in diverse
letters van het alfabet. Een slimme meid is op de afvloeiingstransitie
voorbereid. Voor de hopeloze gevallen is er de aloude menstruatiehut.
Zomer in Utrecht
Alles wat benen heeft verplaatst zich, voertuigen klappen vinnen
uit om op water te rijden. We slopen het beton en leggen tuinen
vol amfibieën aan die kwakend de zomerspelen verslaan. In
boomhutten is het aangenaam vertoeven, de gevoelstemperatuur
koeler dan op de grond, de hittestress lichter dan op wasemend asfalt.
Dassen bouwen burchten om verkeersaders te verstoppen en zo hun
verongelukte maten te wreken. Wolven schuimen de bossen af,
schrammen achterlatend en de elektronische mens schrik aanjagend
die zonder weerapp geen stap in het wilde weg zetten kan. Legio
zijn de onaangekondigde ongemakken, de buienradar is ook wel eens
in de war en de escalatieladder waarschuwt niet voor blazende zwanen
die teer schijten. Er zoemt wat rond, van tijgermug tot suzukifruitvlieg.
Het laatste reservaat veilig achter hekken, die bounty beach van wit
wit poederzand – in het stenen prefluencerstijdperk Henschotermeer
geheten. In de stad wordt de roep van de sabelsprinkhaan luid gehoord:
zie mij! En verheven tot de soundtrack van de vakantie van je leven.
Seniorensex
De grootste spelbreken bij de geilegrijzensex is het idée fixe dat
vrijende wijzen echt niet kunnen. Het is iets voor jeugdigstrakke
lijven en volnatte lippen, niet iets met rimpels, slappe billen en
hangtieten. Ondanks lichte ongemakken en verminderde lubricatie
door veranderde zin bestaat er een gezonde potentie met een waaier
aan genotsartikelen. Er zijn opzetrekjes en rollators om standjes te
ondersteunen die je zelf niet meer kunt aannemen of lang volhouden.
Je kunt de missionaris simpelweg met kussens upgraden. Er zijn
vibrators, makkelijk vast te houden voor handen die niet zoveel
kracht hebben, de penispomp voor hangende vlaggen, de trilkegel,
het masturbatie eitje, de toyjoykoppelvibrator en het organische
glijmiddel op basis van water, olie of siliconen. Voor de ouwe
vrijer/vrijster is er intimiteit op maat door de sexverzorgende die
een behandelplan opstelt voor douchen, masseren, knuffelen of
penetratie. Ouderdom heeft zo zijn voordelen, je bent toch al uit
de gratie, het plaatje van de sexbom die je ooit was pronkend in
de prijzenkast. Blijf vooral naar leuke prikkels zoeken. Goedele
zegt: zie het als een roadtrip en geniet van de reis waarbij het
orgastische doel van ondergeschikt belang is. Maak van tantra
een mantra. Geen zin bestaat niet, zeg nooit nooit, in geen enkele
levensfase. Lust is een spier die je moet blijven trainen als een
bronstige Bokito. Op en neer, op en neer, net zo lang tot je weer
jong en elastisch bent. Oefen je in push ups. Pomp tot je er dood
bij neervalt, maar memoreer dit: minnekozen duurt het langst.
Het is klipklaar onontkoombaar, je kunt er niet meer omheen.
In het wild kom je niemand tegen, je vreest dat je uitsterft
en alle mannen opgebaard en overwoekerd door een snoozerig
doezelen. Monter open je de deur naar de kanjer-op-leeftijd-
markt voor een keur aan gebotoxte halve zolen, onder stenen
krioelende ouwe sokken en geraniumexperts. Het hagelt knarren
die je vertellen hoe de wereld in elkaar steekt en hulpverleners
in ruste die zich goed kunnen voorstellen dat je met vragen
zit. Het is als een schiettent op de kermis: je gaat voor de
roos in het knoopsgat of het perfecte polaroidplaatje, maar
de loop van de buks is krom en de hoofdprijs een pluizige
aap, een buitenaards monster met kale kop, een regenton
op pootjes of een piemelknuffel. Als je de trekker niet overhaalt
prijs je jezelf uit de markt en missen is geen optie, want je
wilt per se die algoritmische toevalstreffer binnenhalen.
Opgeven is voor digibete muurbloempjes. Het is de hunkering
naar romantiek gerijpt op eikenhout, ouwemeisjesnostalgie van
vlinders in de maag, hartstocht, exclusiviteit. Egostrelende
berichten als pijnstiller tegen de druilerige levensherfst. Hét
verjongenselixir bij uitstek. Was je maar nooit zo oud en wijs.
Veer in zwaar weer
Van noodzakelijke pont naar minicruise voor dagjesmensen
aangestuurd door grijze heren met een watervogelhobby. Weg
met de brug als gemaksconcurrent wil de consument op zijn
tijd in tijdloosheid verglijden voor de duur van de lengte van
de oversteek en de breedte van de rivier. Heen en weer vaart de
oude schipper die de geheimen van het bestaan in vadems beheert
en de wet van vice versa beziet met weemoed en een holle lach.
Was hij het niet dan is een ander het niet vanzelfsprekend
meer. Het ambacht sterft uit, de veerman gaat aan wal voor
een riant zeemansgraf. Nog speelt de radio in de stuurhut,
ondergangsgedachten weggedragen over het water. Geen klacht
komt over zijn lippen. Behalve over dat pinapparaat. Hij moet niet
met zijn tijd meegaan. Neem gewoon wat geld mee, maant hij.
Betaal me met obool.* Desnoods met een vissenbek vol staters.*
*Griekse munt
*Munt uit de 7e eeuw voor Chr., gebruikt in het oude Lydië
Herinrichting
Er wordt een grootscheepse verbouwing van het moerasland
op poten gezet waarbij de waterwerken in het niet vallen.
Klimaatoma’s eisen als de voorvechters van verkoeling
meer bomen in hoogomzoomde lanen, een grasmat op
ieder dak, sprinklers op hittehotspots en het recht op
schaduw voor iedereen. Bij overstromingen uitklapbare
palen onder woningen, jong en oud leert stelten lopen tegen
natte voeten. Stopcontacten op ooghoogte, waterzakken in de
berging. Betegelingsontmoedigingsbeleid, extra bonus voor
drassige gronden en regentonwaterverbruik. De kaasstolp
over het land in de winter broeikas en in de zomer weelderig
met klimop begroeid. We slaan de zomerhitte in donkere
kelders op en de vrieskou onder de grond. Waaiende wieken
maken de getijden stormproof, elektronische vaantjes bepalen de
windrichting. AI voorspelt de looproute van de wolf. Aan alles
is gedacht, onverwachte rampen hoeven niet te worden gevreesd.
Herinrichting (2)
In transitie naar het contactloze worden de geesten rijp
gemaakt voor al het hybride waar elektronisch voor staat.
Rammelende schroefjes vervangen door blieps, losse eindjes
in de cloud aan elkaar gesoldeerd. Zonder handen op je fatbike
over steriele snelwegen maneouvreren, de auto met je virtuele
gids naar de bestemming dirigeren, je personal watcher bij
openstaande bruggen, wegversperringen, files en andere
calamiteiten door het bestaan niet te vermijden. Betalen met
QR, want geld stinkt te zeer om aan te pakken. Toegang tot de
basisbehoeften via portals waarvoor een wachtwoord vereist,
alleen met QR te verkrijgen en met smartphone te traceren. Alles
wat gezegd voor de eeuwigheid vastgelegd in de hemel van het
alziende internet dat tot in alle haarvaten het leefritme dicteert.
Daten via algoritmes en daar wordt je persoonlijke account al
aan de perfecte match gelinkt. Bevruchting klinisch door
reageerbuissex, intimiteit via de webcam. Iedere overdracht
wordt afgeschaft, de leraar is een hologram, zoals ook de barman,
de conducteur en de buschauffeur. Poten rammen op het holodek,
agressiemanagement in een speciaal hiervoor ontworpen programma,
tabak en drank als surrogaat uit de replicator om de meest verstokte
verslaafden te mindfucken waarvoor een indicatie alleen met QR.
Er ontstaat een nieuw digitaal lompenproletariaat van ouden van
dagen en laatsten der offgrid-mohikanen. Wereldvreemde en
e-gestoorde indianen. Hongerig te leven, hunkerend naar contact.
Troubadour 